PACIFIC Riem - De Stille Oceaan - twaalf uur blauw

De riem die zijn naam draagt

Als je de Stille Oceaan bij daglicht oversteekt, zie je iets dat boven geen enkele andere oceaan bestaat.

Kijk door het raampje halverwege een transpacifische oversteek, met de zon hoog en geen wolkendek, en het water beneden ziet er niet meer uit als water. Geen boten. Geen kielzog. Geen eilanden. De horizon is een schone, zwakke lijn, en alles eronder is één kleur. Een kleur die je nergens anders op aarde hebt gezien.

Een fel, vibrerend blauw. Het blauw van licht dat weerkaatst op drieduizend meter water en het blauw van de lucht ontmoet op de terugweg. Bijna elektrisch, bijna kobalt. Het blauw van een oceaan zo groot dat hij zijn eigen atmosfeer heeft.

Dat is PACIFIC.

Niet marineblauw. Niet oceaanblauw. Pacific blauw.

De vliegtuiggordelgesp is een van de meest herkenbare objecten uit het moderne reizen. Iedereen heeft hem dichtgeklikt. Weinigen hebben hem op de grond gedragen.

PACIFIC is wat er gebeurt als je die gesp neemt, hem freest in aluminium in plaats van staal, en hem monteert op een band ontworpen voor broekslussen. Een echte vliegtuigriem. Gemaakt voor dagelijks gebruik.

De Stille Oceaan is de route die de luchtvaart leerde wat afstand werkelijk betekent. PACIFIC is de riem voor wie een kleur met voltage waardeert. Hij past bij grijze flanel en witte hemden zoals een goede chambray bij selvedge denim past. Hij tilt een marineblauw pak op. Hij houdt stand tegen camel, crème, denim, kameelbruin. Het is de riem die je grijpt als de rest van de outfit stil is en je één noot wilt die draagt.

Hij werkt met denim. Met grijze flanel. Met crème linnen. Met kaki. Met een smoking als de gelegenheid daarom vraagt.

Hij bestaat in twee breedtes. Authentic op 48 mm, de exacte afmeting van de boordband, voor jeans en cargobroeken. Slim op 38 mm, voor chino’s, pantalons en elke standaard broeklus. Twijfelt u, kies dan Slim. Die past overal.

Waarom deze route mythisch werd

De Stille Oceaan is groter dan alle landmassa van de planeet bij elkaar.

Hij beslaat zo'n derde van het aardoppervlak. Van de westkust van Zuid-Amerika tot de oostkust van Azië is er niets dan water over duizenden kilometers. Geen eilanden groot genoeg om op te landen. Geen uitwijkvelden. Geen kustlijnen om navigatorenogen op te ankeren. Het grootste deel van de geschiedenis wist niemand hoe groot hij werkelijk was, omdat niemand hem van eind tot eind had overgestoken.

Magelhaens' expeditie was de eerste, in 1521, in de verkeerde richting en tegen verschrikkelijke kosten. Vier eeuwen lang werd de Stille Oceaan alleen per schip overgestoken, traag, en door weinigen. Zelfs de snelste oceaanstomers van het begin van de twintigste eeuw deden er twee weken over tussen San Francisco en Manila. Wie haast had, ging eenvoudigweg niet.

Maar wie het weet, weet het.

De eerste commerciële vlucht over de Stille Oceaan vertrok op 22 november 1935. Het toestel was een Martin M-130-watervliegtuig van Pan American, gedoopt China Clipper. De gezagvoerder was Edwin Musick, een vroege piloot van het Army Air Corps die tienduizend uur had vergaard tegen de tijd dat hij in de cockpit klom. De route liep van Alameda, in de baai van San Francisco, naar Manila, met tussenstops voor brandstof in Honolulu, Midway, Wake en Guam. Het langste enkele traject was 2.410 mijl, San Francisco-Honolulu. Om het mogelijk te maken had Pan Am twee volledige dorpen vanaf nul gebouwd op de onbewoonde atollen van Midway en Wake, met hangars, hotels, brandstofdepots, weerstations en radio-operators. Pan Ams hoofdingenieur, Andre Priester, had 's werelds eerste synoptische weerkaarten voor de centrale Stille Oceaan ontwikkeld. Het geheel was evenzeer een daad van verbeeldingskracht als van techniek.

De oversteek duurde vijf dagen en net geen zestig uur effectieve vluchttijd. Er waren geen passagiers aan boord: de openingsvracht bestond uit 110.000 brieven en pakketten, een record voor de grootste postzending ooit op een vliegtuig geladen. Elf maanden later, op 7 oktober 1936, vervoerde Pan American zijn eerste betalende passagiers op dezelfde route. Een enkele reis naar Manila kostte 799 dollar, het equivalent van meer dan zeventienduizend dollar vandaag. De vliegboten vervoerden nooit meer dan acht passagiers tegelijk. Mensen kleedden zich ervoor.

De Stille Oceaan heeft de luchtvaart meer veranderd dan welke andere oceaan ook. De Atlantische Oceaan leerde vliegtuigen water oversteken; de Stille Oceaan leerde vliegtuigen afstand oversteken. De technologieën die non-stop transcontinentaal vliegen mogelijk maakten (langeafstandsmotoren, drukcabines, wide-body rompen, mondiale navigatie, meervoudige crews) werden bijna allemaal eerst beproefd op transpacifische routes. Tegen de jaren tachtig vervoerde het corridor miljoenen passagiers per jaar tussen Los Angeles, San Francisco, Seattle, Vancouver, Tokio, Seoul, Hong Kong, Singapore, Sydney en Auckland. Tegen de jaren tien werd het het proefterrein voor ultra-langeafstandsluchtvaart. Singapore Airlines heropende zijn New York-Singapore op de Airbus A350-900ULR, een route die bijna negentien uur in de lucht raakt. Air New Zealand begon non-stop tussen Auckland en New York te vliegen. Qantas begon vliegtuigen specifiek te ontwerpen voor routes die geen enkel commercieel toestel vandaag kan vliegen.

De Stille Oceaan is de oceaan die de luchtvaart oversteekt, en die hij niet kan vermijden. Elke vlucht tussen de Amerika's en het grootste deel van Azië, elke langeafstandsvlucht naar Australië of Nieuw-Zeeland vanuit het westen van de VS, hangt uren boven Pacific water. De meeste passagiers slapen het middendeel door. Het schermpje in de stoelrug toont zo lang hetzelfde beeld dat het niet meer registreert. Een klein wit vliegtuig, in het midden van een uitgestrekt blauw vlak, zonder kustlijn aan de rand.